Er is de laatste tijd veel ophef over sexueel misbruik van jongetjes door notabelen uit de Katholieke kerk.

Schandalig, absoluut.

Maar dit is toch al veel langer bekend en de kerk heeft er toch nooit een geheim van gemaakt?

 

 

Morgen is het 1 maart en begint de meteorologische lente.

Maar, is de natuur hiervan wel op de hoogte...?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is vandaag maandag en op het moment dat ik dit tiep is het al bijna avond.

Ik ga deze maandagavond eten bij een krokodil. Met een heel leuk tiep!

Drie jaar en drie dagen geleden schoof ik bij hetzelfde restaurant aan tafel. Nog onwetend met wat voor tiep.  

Ik vond haar die avond in ieder geval een heel vrolijk tiep!

Nog diezelfde maand werd ze helemaal mijn tiep en daarom eten we vanavond weer bij De Krokodil.

Om ons drie jarig (en drie dagig) bestaan samen te vieren.

Dankjewel voor de mooie jaren Lief.

We zijn nog maar net begonnen nu ik dit tiep.

Deze week vliegt het gerucht door elektroniek Rush land dat de heren misschien een nummer gaan spelen tijdens de opening van de Olympieke Winterspelen vrijdag 12 februari aanstaande. Dat zou heel bijzonder wezen, maar daar gaat dit verhaaltje nu niet over.

In de diverse fora werd gediscussieerd over het dit optreden, waarbij ook andere Canadese artiesten die tijdens de opening zouden moeten spelen de revue passeerden. Zo viel ook de naam Gordon Lightfoot.

"Gordon Lightfoot" dacht ik, "dat is lang geleden..."

Toen ik een jaar of elf was, kreeg ik een tiepmasjien. Vanaf die tijd zat ik dagen op dat ding te tikken. Zo tiepte ik ook altijd mijn eigen muzikale top 10. Soms wel een paar keer per dag. Hoorde ik bij Veronica op de radio een mooi nummer, dan moest dit gelijk in de top tien!

De getikte exemplaren heb ik niet meer, maar de herinneringen nog wel.

Gordon Lightfoot stond vaak in mijn top 10. Met het nummer "Sundown". Waar heel veel muziek met mij meegereisd is, is dit nummer achtergebleven in het begin van de jaren zeventig.

Vol verwachting zocht ik het op bij Joetjoep en luisterde. Op wonderbaarlijke wijze was ik even met heel mijn lichaam terug bij het begin van de jaren zeventig. En voelde ik letterlijk weer dat ik het refrein toen zo mooi vond.

 

 

Een lieve vriendin die in het altijd warme Sint Maarten woont, vertelde mij ooit dat ze het soms mist om gezellig eens op de bank te zitten terwijl koude wind en regen de ramen geselt.

En zo is het natuurlijk. Wanneer het altijd warm is, valt het niet meer op. Pas in het contrast met de ervaring van kou, weet je wat warm is.

Verlangen we daarom nu niet allemaal naar het voorjaar?

Zonder zoet is er geen zout.

We waarderen het licht door de ervaring van  het donker.

Door de trein verlangen we naar de file.

Ik was vandaag gezegend met een langdurige groene golf.

Nee, geen onverwachts bezoek van de planeet Mars, of een kolkende stroom snot uit mijner neusgaten, maar een groene golf van lekker door kunnen rijden in 't verkeer.

Na een tijdje rijden begon het op te vallen dat deze dinsdag alle stoplichten verkeerslichten werden. Wanneer ik met De Korzanera naderde stond het licht op groen, of sprong het ruim op tijd van rood naar groen. Elke keer weer, het begon echt op te vallen. Ook toen ik er op ging letten bleef de groene golf heerlijk doorrollen.

Zou de groene golf een mooie metafoor voor een andere kijk op zaken in mijn leven zijn? 

 

 

't Vorige wiekent was ik weer met de band op stap. We speelde voor het derde achtereenvolgende jaar in België. In het altijd weer deprimerende plaatsje Verviers, maar in het o zo van muziekliefde druipende Spirit of 66.

Na een optreden gaat iedereen weer zijns of haars weegs, maar wanneer we in Verviers spelen duiken we na afloop met z'n allen een hotelletje in. 't Hotel is zo mogelijk nog deprimerender dan de omgeving die België heet, maar is wel voorzien van een bar. En dat is wel zo gezellig! Het optreden was om 18.30 uur, er was dus tijd genoeg om na het optreden en afbouwen eens gezellig onder het genot van een drankje bij te bepppen

De lichttafel waarmee ik mijn kunstjes met de lampies mocht doen (tijdens het optreden, niet bij de bar) is al jaren dezelfde daar in The Spirit Of 66. Tis een type wat ik inmiddels goed ken. Ermee werken, dat was het probleem niet.

Wat wel een probleem was dat er regelmatig van alles fout ging!

Geprogrammeerde standen bleken verdwenen. Wanneer ik dacht om bij een mooie stemmige passage prachtig daarbij horend licht in te schuiven, begon er van alles te knipperen en te bewegen alsof we bij een klapperboem "muziek" concert waren.

Als er al lampjes aan danwel uit gingen! 

Soms ging er helemaal niks aan, omdat de geprogrammeerde stand inenen pleite was. Of ging er helemaal niets aan omdat ik een knopje in mijn hand had wat toch echt op de tafel hoorde te zitten.

Het ergste was nog de rookmachine. Deze wordt ook bediend via de tafel. Wanneer ik het tijd vind om het gebodende op het podium met wat rook op te leuken, schuif ik een schuif omhoog net zolang totdat er genoeg rook is. Rook wat voor een spectaculair gezicht zorgt, maar waardoor het licht ook beter te zien is.

Regelmatig echter begon de Belgische rookmachine voor zichzelf en blies een dusdanig grote hoeveelheid rook uit, ze zouden er in Rijmond onmiddelijk alarmfase 34 voor uit geroepen hebben. Spectaculair dat wel, maar je zag geen muzikant meer. En de muzikanten zagen geen instrumenten meer.

Geen onbelangrijke zaken toch tijdens een concert.

Net zo vanzelf als de machine begon te blazen, hield deze er ook weer mee op. Ik had geen enkele invloed op de rookvoorziening. Toen het ding voor de zoveelste keer vanzelf begon te stomen en blazen en er vervolgens geen muzikant meer te ontwaren was besloot ik het ding onklaar te gaan maken. Ik zette wat licht vast en dook tussen toetsen en drums het podium op. Want daar moest het ding ergens staan. Maar zie een rookmachine maar te vinden. In de rook!

Na een aantal grijp pogingen waarbi ik eenmaal de kuiten van de monitor mix meneer te grazen had, eenmaal iets wat als een huisdier (of liever gezegd een podiumdier) voelde en ik een drankje of drie omgemieterd had, vond ik de muitende rookmachine. Ik trok een plug uit het apparaat. Geen resultaat. Ik vond een tweede plug en gaf er een ruk aan, maar de rookmasjien wist van geen ophouden. Pas bij het derde draadje wist ik door hier een flinke ruk aan te geven het apparaat de rook te snoeren.

Victorie!

Zonder heel erg veel op het podium om te gooien snelde ik met een buitengewoon sierlijk sprong (al schrijf ik het zelf) vanaf het podium weer naar mijn plekkie midden in de zaal. Om er daar achter te komen dat het volgende nummer niet op mijn "voor in de Korzanera studeer cd met muziek voor het volgende optreden" had gestaan en ik geen idee had hoe te beginnen.

Het was nog een lange avond.

Maar wel een gezellig einde daar in die bar!

 

Updeet 15 februari, foto van op hol geraakte rookmasjien:

 

Ik ben alweer bijna twee maanden terug uit De Woestijn.

De reis kwam op een moment dat ik dacht van "schiet mij maar lek".

Nu denk ik "ik ben blij dat er geen gaatjes in mij zitten".

De laatste maanden gebeurd er veel met me. Ik zit goed in mijn proces wordt er wel gezegd, maar dat is ook zo kan ik zelf beamen.

Om problemen op het werk op te kunnen lossen heb ik gesprekken met een mediator. Al is een personal coach een betere benaming voor deze uitermate vriendelijke en deskundige meneer.

Nadat ik een vragenlijst ingevuld had, heb ik nu een prachtig boekwerk in mijn bezit. Een beschrijving van mijn basis gedrag en mijn reageer gedrag. Werk gerelateerd dat wel, maar ik herken 't ook voor een hoop andere situaties. Ik reageer in sommige zaken wonderbaarlijk anders dan dat ik in de basis eigenlijk zou willen. Ik vergeet in reaktie vaak mijn eigen kracht en kwaliteiten en schiet in plaats daarvan in gedrag wat gevoed is door emoties. Gedrag waar ik nou niet altijd wat mee op schiet.

De gesprekken met de mediator nodigen uit voor andere gespreken. Gesprekken vanuit een ander gezichtspunt. Gesprekken waarbij ik leer van mijn basisgedrag, mijn natuurlijke gedrag uit te gaan.

Voor het emoties stuk krijg ik hulp van een kundig collega van De Vrolijke Stem.

Ik voel de verandering en dat doet me goed.

Deze woestijnreis zorgde voor de rust om hiermee te kunnen beginnen. Een reis met mooie nieuwe ontmoetingen in een altijd weer oogverblindend stukje wereld.