Het is vandaag maandag en op het moment dat ik dit tiep is het al bijna avond.

Ik ga deze maandagavond eten bij een krokodil. Met een heel leuk tiep!

Drie jaar en drie dagen geleden schoof ik bij hetzelfde restaurant aan tafel. Nog onwetend met wat voor tiep.  

Ik vond haar die avond in ieder geval een heel vrolijk tiep!

Nog diezelfde maand werd ze helemaal mijn tiep en daarom eten we vanavond weer bij De Krokodil.

Om ons drie jarig (en drie dagig) bestaan samen te vieren.

Dankjewel voor de mooie jaren Lief.

We zijn nog maar net begonnen nu ik dit tiep.

Deze week vliegt het gerucht door elektroniek Rush land dat de heren misschien een nummer gaan spelen tijdens de opening van de Olympieke Winterspelen vrijdag 12 februari aanstaande. Dat zou heel bijzonder wezen, maar daar gaat dit verhaaltje nu niet over.

In de diverse fora werd gediscussieerd over het dit optreden, waarbij ook andere Canadese artiesten die tijdens de opening zouden moeten spelen de revue passeerden. Zo viel ook de naam Gordon Lightfoot.

"Gordon Lightfoot" dacht ik, "dat is lang geleden..."

Toen ik een jaar of elf was, kreeg ik een tiepmasjien. Vanaf die tijd zat ik dagen op dat ding te tikken. Zo tiepte ik ook altijd mijn eigen muzikale top 10. Soms wel een paar keer per dag. Hoorde ik bij Veronica op de radio een mooi nummer, dan moest dit gelijk in de top tien!

De getikte exemplaren heb ik niet meer, maar de herinneringen nog wel.

Gordon Lightfoot stond vaak in mijn top 10. Met het nummer "Sundown". Waar heel veel muziek met mij meegereisd is, is dit nummer achtergebleven in het begin van de jaren zeventig.

Vol verwachting zocht ik het op bij Joetjoep en luisterde. Op wonderbaarlijke wijze was ik even met heel mijn lichaam terug bij het begin van de jaren zeventig. En voelde ik letterlijk weer dat ik het refrein toen zo mooi vond.

 

 

Een lieve vriendin die in het altijd warme Sint Maarten woont, vertelde mij ooit dat ze het soms mist om gezellig eens op de bank te zitten terwijl koude wind en regen de ramen geselt.

En zo is het natuurlijk. Wanneer het altijd warm is, valt het niet meer op. Pas in het contrast met de ervaring van kou, weet je wat warm is.

Verlangen we daarom nu niet allemaal naar het voorjaar?

Zonder zoet is er geen zout.

We waarderen het licht door de ervaring van  het donker.

Door de trein verlangen we naar de file.

Ik was vandaag gezegend met een langdurige groene golf.

Nee, geen onverwachts bezoek van de planeet Mars, of een kolkende stroom snot uit mijner neusgaten, maar een groene golf van lekker door kunnen rijden in 't verkeer.

Na een tijdje rijden begon het op te vallen dat deze dinsdag alle stoplichten verkeerslichten werden. Wanneer ik met De Korzanera naderde stond het licht op groen, of sprong het ruim op tijd van rood naar groen. Elke keer weer, het begon echt op te vallen. Ook toen ik er op ging letten bleef de groene golf heerlijk doorrollen.

Zou de groene golf een mooie metafoor voor een andere kijk op zaken in mijn leven zijn? 

 

 

't Vorige wiekent was ik weer met de band op stap. We speelde voor het derde achtereenvolgende jaar in België. In het altijd weer deprimerende plaatsje Verviers, maar in het o zo van muziekliefde druipende Spirit of 66.

Na een optreden gaat iedereen weer zijns of haars weegs, maar wanneer we in Verviers spelen duiken we na afloop met z'n allen een hotelletje in. 't Hotel is zo mogelijk nog deprimerender dan de omgeving die België heet, maar is wel voorzien van een bar. En dat is wel zo gezellig! Het optreden was om 18.30 uur, er was dus tijd genoeg om na het optreden en afbouwen eens gezellig onder het genot van een drankje bij te bepppen

De lichttafel waarmee ik mijn kunstjes met de lampies mocht doen (tijdens het optreden, niet bij de bar) is al jaren dezelfde daar in The Spirit Of 66. Tis een type wat ik inmiddels goed ken. Ermee werken, dat was het probleem niet.

Wat wel een probleem was dat er regelmatig van alles fout ging!

Geprogrammeerde standen bleken verdwenen. Wanneer ik dacht om bij een mooie stemmige passage prachtig daarbij horend licht in te schuiven, begon er van alles te knipperen en te bewegen alsof we bij een klapperboem "muziek" concert waren.

Als er al lampjes aan danwel uit gingen! 

Soms ging er helemaal niks aan, omdat de geprogrammeerde stand inenen pleite was. Of ging er helemaal niets aan omdat ik een knopje in mijn hand had wat toch echt op de tafel hoorde te zitten.

Het ergste was nog de rookmachine. Deze wordt ook bediend via de tafel. Wanneer ik het tijd vind om het gebodende op het podium met wat rook op te leuken, schuif ik een schuif omhoog net zolang totdat er genoeg rook is. Rook wat voor een spectaculair gezicht zorgt, maar waardoor het licht ook beter te zien is.

Regelmatig echter begon de Belgische rookmachine voor zichzelf en blies een dusdanig grote hoeveelheid rook uit, ze zouden er in Rijmond onmiddelijk alarmfase 34 voor uit geroepen hebben. Spectaculair dat wel, maar je zag geen muzikant meer. En de muzikanten zagen geen instrumenten meer.

Geen onbelangrijke zaken toch tijdens een concert.

Net zo vanzelf als de machine begon te blazen, hield deze er ook weer mee op. Ik had geen enkele invloed op de rookvoorziening. Toen het ding voor de zoveelste keer vanzelf begon te stomen en blazen en er vervolgens geen muzikant meer te ontwaren was besloot ik het ding onklaar te gaan maken. Ik zette wat licht vast en dook tussen toetsen en drums het podium op. Want daar moest het ding ergens staan. Maar zie een rookmachine maar te vinden. In de rook!

Na een aantal grijp pogingen waarbi ik eenmaal de kuiten van de monitor mix meneer te grazen had, eenmaal iets wat als een huisdier (of liever gezegd een podiumdier) voelde en ik een drankje of drie omgemieterd had, vond ik de muitende rookmachine. Ik trok een plug uit het apparaat. Geen resultaat. Ik vond een tweede plug en gaf er een ruk aan, maar de rookmasjien wist van geen ophouden. Pas bij het derde draadje wist ik door hier een flinke ruk aan te geven het apparaat de rook te snoeren.

Victorie!

Zonder heel erg veel op het podium om te gooien snelde ik met een buitengewoon sierlijk sprong (al schrijf ik het zelf) vanaf het podium weer naar mijn plekkie midden in de zaal. Om er daar achter te komen dat het volgende nummer niet op mijn "voor in de Korzanera studeer cd met muziek voor het volgende optreden" had gestaan en ik geen idee had hoe te beginnen.

Het was nog een lange avond.

Maar wel een gezellig einde daar in die bar!

Ik ben alweer bijna twee maanden terug uit De Woestijn.

De reis kwam op een moment dat ik dacht van "schiet mij maar lek".

Nu denk ik "ik ben blij dat er geen gaatjes in mij zitten".

De laatste maanden gebeurd er veel met me. Ik zit goed in mijn proces wordt er wel gezegd, maar dat is ook zo kan ik zelf beamen.

Om problemen op het werk op te kunnen lossen heb ik gesprekken met een mediator. Al is een personal coach een betere benaming voor deze uitermate vriendelijke en deskundige meneer.

Nadat ik een vragenlijst ingevuld had, heb ik nu een prachtig boekwerk in mijn bezit. Een beschrijving van mijn basis gedrag en mijn reageer gedrag. Werk gerelateerd dat wel, maar ik herken 't ook voor een hoop andere situaties. Ik reageer in sommige zaken wonderbaarlijk anders dan dat ik in de basis eigenlijk zou willen. Ik vergeet in reaktie vaak mijn eigen kracht en kwaliteiten en schiet in plaats daarvan in gedrag wat gevoed is door emoties. Gedrag waar ik nou niet altijd wat mee op schiet.

De gesprekken met de mediator nodigen uit voor andere gespreken. Gesprekken vanuit een ander gezichtspunt. Gesprekken waarbij ik leer van mijn basisgedrag, mijn natuurlijke gedrag uit te gaan.

Voor het emoties stuk krijg ik hulp van een kundig collega van De Vrolijke Stem.

Ik voel de verandering en dat doet me goed.

Deze woestijnreis zorgde voor de rust om hiermee te kunnen beginnen. Een reis met mooie nieuwe ontmoetingen in een altijd weer oogverblindend stukje wereld.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik heb effe geen inspiratie voor woorden. Kleuren volgen later in de vorm van een fotografieke terugblik op mijn mooie woestijn reis.

Tot deze nog niet bepaalde tijd nog een plaatje van de onvolprezen Hein de Kort.

 

 

 

Het was vanochtend nog best vroeg toen ik wakker gewekt werd door een stem buiten.

Er zijn de laatste tijd wel meer stemmen buiten in de nacht sinds er een nieuwe bewoner is komen wonen. Er straalt wat onrust van het huis van deze bewoner af. De van verschillende oude planken schots en scheef in elkander gezette en inmiddels weer half ingestortte schutting is hier een mooie metafoor van.

Weer onrustige stemmen in de nacht dus. Of was het nou maar één stem? Ik keek naar de wekker en zag dat het half zes was.

Toen ging de bel van de voordeur.

Met een ruk zat ik stijf overeind (tis flauw ik weet het, maar ik kon het niet laten) in mijn bed. Ik was doodstil. Misschien was er wel wat met een bekende aan de hand, maar dan had ik wel een telefoon gehoord. Instinctief voelde ik aan dat het aanbellen met de stem buiten te maken had.

Misschien belde de stem wel aan!

Er werd nog een keer gebeld.

Ik sloop met een bonkend hart de trap af en gluurde door een kiertje van een gordijntje naar buiten. Voor de deur stond een meneer die ik niet kende. Ik besloot dan ook niet open te doen. Voorzichtigheid is geboden, maar misschien was ik ook wel een beetje bang.

Ik besloot wel dat iemand die in een witte jas in de late nacht buiten hardop loopt te praten en een potje aan het aanbellen is, er niet op uit is om zaken te plegen die het daglicht niet kunnen verdragen, maar dat hij eerder misschien wat in de war is.

Ook een reden om de deur dicht te houden.

Ik sloop verder door mijn huis (nadat ik nog wel even getsjekt had of de voordeur echt op slot was) en zag via een kier in de luxaflex in de keuken de man via het trappenhuis een verdieping hoger gaan. Ik hoorde hem daar verder praten, maar zag em niet meer. Wel zag ik bij een van de buren het licht aangaan en de buurman naar buiten kijken wat er loos was. Moedig maar ook dom oordeelde ik snel. Met het licht aan ziet de pratende man je achter het raam staan. Ben je een duidelijk doelwit!

Ik bleef onrustig door mijn donkere huis sluipen. Vond dat het doortrekken van de plee al te veel lawaai maakte.

Ik zag een schaduw achter de luxaflex voorbij lopen. En weer werd er aangebeld.

Misschien is hij wel in nood dacht ik nog. En moet ik hem helpen.

Een jaar of wat geleden stond er een man midden in de nacht en midden op de weg voor mijn otoo met z'n armen te molenwieken. Ik stopte omdat ik dacht dat hij hulp nodig had. Binnen drie tiende van een seconde zat hij naast mij en wilde met mij naar een café. Ik besloot in ieder geval niet langs mijn huis te rijden zodat mijn woning anoniem voor hem zou blijven. Na een kwartiertje rondrijden met veel praten en twee keer stoppen waarbij ik beleefd zijn deur openhield en hem een keer verzocht om uit te stappen en de tweede keer vertelde dat we bij het café waren, bleef hij gewoon zitten. Hij had waarschijnlijk toch door dat de apotheek geen café was.

De enige optie leek mij nog om zijn deur niet zo heel goed dicht te doen en daarna met een achterlijke snelheid een bocht naar links te nemen.

Ik besloot echter om als een pauw mijn veren op te zetten. Ik opende nogmaals zijn deur, legde mijn hand dwingend op z'n schouder en vertelde hem dat hij nu op moest zouten. Hij stapte uit en liep zonder om te kijken weg.

Misschien was het deze vroege morgen nu ook tijd om eens een pauw te zijn. Tenslotte vertelde iemand mij recent nog dat ik brede schouders heb!

Een beetje boos, een tikkeltje angstig, ietwat behulpzaam, best wel nieuwsgierig en met brede schouders schoof ik eerst het gordijntje voor de deur weg. "Wat mot dat!" riep ik, waarna ik mijn borstkast helemaal vol met lucht zoog.

De man deinsde wat terug. Ik opende de deur en hij begon zich te verontschuldigen. "O sorry man, ik zoek Jamal maar ik kan hem niet vinden in dit doolhof hier."

"Staat er Jamal op het naamplaatje?" riep ik hem stoer toe, terwijl ik naar rechts wees. Hij keek naar links en zei "ik zie helemaal geen naamplaatje!".

Met mijn bek vol ongepoetste tanden realiseerde ik mij dat ik na de schilderbeurt in 2008 het naamplaatje niet meer opgehangen had. En dat dit nu eigenlijk ook heel goed was, anders had hij nu geweten hoe mijn naam is.

We wisselden nog wat woorden uit. Hij dat ie Jamal toch maar niet kon vinden. En ik dat het hoogst ongebruikelijk was om op dit tijdstip zomaar ergens aan te gaan lopen bellen.

Ik had mijn schouders weer wat laten zakken en alle lucht zat in mijn buik in plaats van in m'n borstkast. Ik was vergeten om pauw te zijn en werd weer wat onzeker. Ik riep daarom dat het mij wel een goed idee leek om de plietsie eens te gaan bellen. Dat moest ik dan maar doen vond hij.

Na het bereiken van deze consensus sloot ik de deur. Ik zag hem even later buiten weg lopen. Jamal was blijkbaar onvindbaar en had in ieder geval zijn mobiel niet aanstaan bedacht ik mij nog.

Misschien ligt hij wel ergens voor pampus.

Of misschien bestaat hij helemaal niet.

Van De Goedheiligman, die overigens erg op mijn moeder leek, kreeg ik vijf december een December Kraslot kado.

 

 

Sinds deze feestelijke zaterdag open ik (of De Vrolijke Stem, of de jongste der kinders van De Vrolijke Stem) elke morgen een deurtje en kras daarna verwachtingsvol het vakje open.

Met nog acht dagen en hokjes te gaan (waarvan nog drie extra spellen "vind twee gelijke bedragen in één extra spel en win dat bedrag") ben ik nog twee bellen verwijderd van tweehonderd euri.

Mocht ik nog één kaars openkrassen dan valt mij deze maand een extra toelage van vijfduizend euri ten deel.

En nee, ik ga ze nu niet allemaal in een keer open krassen.

Spannend hè!